Böbrek Hastaları İçin Yemek Tarifleri

DİYALİZ HASTALARINDA HEPATİT VE AİDS

Konu Başlıkları:


1.Hepatitin tanımlanması, sınıflandırma, klinik ve labaratuvar bulguları 2.Diyaliz Hastası ve Personelindeki özelliği ve önemi 3.Koruyucu Tedbirler


HEPATİT NEDİR?


Hepatit; epidemik sarılık diye de bilinen, karaciğerin viral enfeksiyonudur.


Bugüne kadar tesbit edilmiş 7 hepatotrop virus bulunmuştur. Bunlar: A, B, C, D, E, F, G.


Her virüsün klinik tabloları ve biyoşimik labaratuvar tetkikleri aşağı yukarı aynı olmakla birlikte, klinik gidiş, sürvi, bulaşma yolları ve bakteriyolojik tetkikleri her virüsün kendine özgüdür.



HEPATİT A


Diyaliz hastalarında Hepatit A insidensi, normal populasyondan daha fazla değildir.


Diyaliz hastalarında da olağan seyrini izler ve kronikleşmez.



HEPATİT B


Hemodiyaliz hastalarında normal populasyona göre daha fazla oranda görülür.


Genellikle belirti vermeden gripal enfeksiyon gibi geçer. Tek şikayet halsizliktir. Açıklanamayan karaciğer enzimleri yüksekliği araştırılırken ortaya çıkar.


Eritropoetin hormonu (Eprex, NeoRecormon) kullanımı ile kan naklinin azalması, aşılama nedenleri ile eskiden hemodiyalizdeki sıklığı %10'dan %1'e inmiştir.


Olguların %50'si kronikleşmeye meyillidir.


Hemodiyaliz hastaları rutin olarak 2-3 ayda bir taranmalıdır.


Hepatit B virüsü tüm dünyada akut ve kronik hepatitler, siroz ve karaciğer kanserinin en önemli nedenidir.


Virüs başlıca kan yoluyla ve infekte serum, semen ve tükrük gibi vücut sıvılarıyla temas sonucunda bulaşır.


Hemodiyaliz hastalarının yüksek risk altında olmalarının en önemli nedeni yeterli temizlik yapılmayan hemodiyaliz makineleridir. Hepatit B virüsünün çevresel yüzeylerde yedi günden uzun süre canlı kalabilmesi bu şekilde dolaylı bulaşmayı kolaylaştırmaktadır.


HBV infeksiyonunda kuluçka süresi 45-160 gün arasında değişmektedir.


Akut hepatit çoğunlukla sarılıkla birlikte olmakla beraber, sarılık olmaksızın da sıklıkla bulunabildiği ve bu hastalarda kronik enfeksiyon gelişmesi riskinin arttığı unutulmamalıdır.


Akut hepatitte görülen başlıca biyokimyasal değişiklikler, karaciğer enzmleri (SGOT, SGPT) ve sarılık olan olgularda kan bilirubin düzeylerinde artıştır.


Özellikle SGOT 1000-1500 IU/L düzeyine yükselir.

Labaratuvar tanısında en önemli göstergeler HBs antijeni ve IgM yapısında anti-HBc varlığıdır.



LABARATUVAR


HBsAg Enfeksiyon varlığını gösterir. 6 aydan uzun süren pozitifliği kronikleşmeyi gösterir.


AntiHBs Vücudun antikor cevabını gösterir.


AntiHBc IgM Aktif enfeksiyonu gösterir.


AntiHBc IgG Geçirilmiş enfeksiyonu gösterir.


HBeAg Bulaştırıcılığı gösterir.


HBV DNA Virüsün vücutta varlığını gösterir.


6 aydan uzun süreyle HBsAg pozitifliği ile birlikte karaciğer enzimlerin